سلام بر غم

من دلم میخواهد به کودکی باز گردم،به بچگی دوران شور و سادگی ،در آن دوران که خوشبختی در پرواز پروانه ها بود ،در آن روزها که همۀ دیوارها رنگی بود در آن دورانی که عشق من باران بود فکر می کردم وقتی خداوند باران ببارد دل انسانها هم از بغض و کینه صاف میشود ،در یک کلام دورانی که زندگی سفید بود نه مثل الان که قهوه ای سوخته است.بعضی اوقات یا بهتر بگویم همۀ اوقات دیوار خانه بسان یک الماس شیشه ای تیز می ماند که این الماس تنم را زخمی نموده .این روزها هیچ وقت هیچ وقت فراموش نمی شود. خواستم خواستم اما نشد .من بودم جون بودم دیدم و چون دیدم باید بگویم.این دیوارها همه سیاه است.بیقراری در این سطرهای خاکستری موج میزند.در چنگال افکار هراس انگیزبودم ،مادرم گریه کرده بود.ای بابا چه موجوداتی هستند این مادرها چه عاشقان بیعاری هستند این مادرها .برای مادربزرگم خواندم:

مادر بزرگ گم کرده ام در هیاهوی شهر

آن نظربند سبز را که در کودکی بسته بودی به بازوی من

مادر بزرگ من تکه تکه از دست رفته ام در روز روز زندگانیم

***

مادرم مرا در آغوش گرفت من گریه کردم او هم گریه کرد ،بعدها عمه ام گفت این یک غده شده روی دلم.

در کوچه باد می آمد و این اول بدبختی و ویرانی است.همانند برگ زردی در بهار راه افتادیم.شب بود –ستاره های زیادی در آسمان بود اما هیچکدام به ما چشمک نمی زد مردم سرگرم جشن وشادی بودند ما رفنیم رفتیم- وباز هم مادرم گریه کرد. من گفتم زمستان است زمستان....

با خدا درد دل کرد گفت خدایا مگر من بندۀ بدی بودم خیلی ساده اند فکر میکنند جوابی حاصل می شود.

حالا شما هم برای من دعاکنید تا به کودکی بازگردم،اما نه نه –با چشمانم که تنها یادگار کودکی ام است باز میگردم آیا دوباره مادرم مر اخواهد شناخت؟!...

پناهی

غریب

مادربزرگ
 گم کرده ام در هیاهوی شهر
آن نظر بند سبز را
که در کودکی بسته بودی به بازوی من
در اولین حمله ناگهانی تاتار عشق
 خمره دلم
 بر ایوان سنگ و سنگ شکست
دستم به دست دوست ماند
پایم به پای راه رفت
من چشم خورده ام
 من چشم خورده ام     

 من تکه تکه از دست رفته ام
در روز روز زندگانیم 

قیصر امین پور

خاطره

با گریه های یکریز
یکریز
مثل ثانیه های گریز
با روزهای ریخته
در پای باد
با هفته های رفته
با فصل های سوخته
با سالهای سخت
رفتیم و
سوختیم و
فروریختیم
با اعتماد خاطره ای در یاد
اما
آن اتفاق ساده نیفتاد
 

مسعود فردمنش

مسعود فردمنش

وقتي نگاه مي كردم

پروردگارا

چه فلسفه يي ست

مرحوم پناهی

چه میهمانهای بی دردسری هستند مردگان

نه به دستی ظرفی را چرک می کنند

و نه به حرفی دلی را آلوده

تنها به یک شمع قانع اند

و اندکی سکوت ...