حکایت هفتم-مسعود فردمنش

همه رفتند کسی دور و برم نیست
چنین بیکس شدن در باورم نیست

نگار من رفتی تو از کنار من

مرحوم امین پور

حرف های ما هنوز ناتمام...

تا نگاه می کنی:

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی

پیش از انکه با خبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود

ای...

ای دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان

        چقدر زود

                  دیر می شود

مکتب عشق-مسعود فردمنش

هوشتگ ابتهاج

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است         ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است
گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری      دانی که رسیدن هنر گام زمان است
آبی که بر آسود زمینش بخورد زود           دریا شود آن رود که پیوسته روان است
باشد که یکی هم به نشانی بنشیند            بس تیر که در چله این کهنه کمان است
از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود ...       گنجی است که اندر قدم راهروان است

این شعر را به همه دوستانی تقدیم می کنم که به آنچه خواسته اند رسیده اند ، تا مبادا از حرکت بایستند ، و آنان که به آنچه می خواسته اند نرسیده اند ، تا مبادا که غمگین باشند که اگر از حرکت نایستند به گوهر مقصود خود خواهند رسید

مسعود فردمنش- حکایت هفتم

چه سفرها با تو کردم ، چه سفرها تو رو بردم
دم مرگ رسیدم اما ، به هوای تو نمردم

من تموم قصه هام قصه توست !
اگه غمگينه اون از غصه توست !

يه دفعه مثل يه آهو توي صحراها رميدي
بس كه چشم تو قشنگ بود گله گرگو نديدي

دل نبود توي دلم  تو رو گرگا نبينن
اونا با دندون تيز به كمينت نشينن

الهي من فداي تو ! چكار كنم براي تو
اگه تو اين بيابونا خاري بره به پاي تو

يه دفعه مثل پرنده قفس عشقو شكستي
پر زدي تو آسمونا رفتي اون دورا نشستي
دل نبود توي دلم گم نشي تو كوچه باغا
غروبا كه تاريكه نريزن سرت كلاغا
نخوره سنگي به بالت ، پَرت نشه فكر و خيالت

من تموم قصه هام قصه توست !
اگه غمگينه اون از غصه توست !

يه دفعه مثل يه گل رفتي تو دست خزون
سيل بارون و تگرگ ميومد از آسمون

بردمت تو گلخونه كه نريزه رو سرت
كه يه وقت خيس نشه يخ كنه بال و پرت
نشكني زير تگرگ نريزه از تو يه برگ
من تموم قصه هام قصه توست !

يه دفعه مثل يه شمع داشتي خاموش مي شدي
اگه پروانه نبود تو فراموش مي شدي!!!
آره ! پروانه شدم که پرام سوخته شه
تا آتيش دل تو به دلم دوخته شه
كه بسوزه پر و بالم كه راحت بشه خيلام

دارم از تو مي نويسم ، تو كه غم داره نگات
اگه دوست داشتي بگو تا بازم بگم برات

فریدون مشیری

اگر ماه بودم به هر جا که بودی سراغ تو را از خدا می گرفتم

اگر سنگ بودم به هر جا که بودی سر رهگذار تو جا می گرفتم

اگر ماه بودی به صد ناز شاید شبی بر لب بام من می  نشستی

اگر سنگ بودی به هر جا که بودم مرا می شکستی،مرا می شکستی  

غم

هر ضربه انگشت اون بر سینه خنجر می زنه

از غم نمی پرسی چرا ای بی وفا رسم وفا

غم با همه بیگانگیش هر شب به من سر می زنه

مسعود فردمنش

نه عشقی داره تو کارش نه مهری داره بازارش

تو که سکه نبودی یار بودی

به ظاهر مونس و غمخوار بودی

مرا گمراه کردی وای بر من

تو هم افسونگر و مکار بودی